تزریق و دانستنیهای لازم

تزریق و دانستنیهای لازم

فقط جهت آگاهی

هرگز از روی این مطالب برای یاد گیری بر روی خود و دیگران اقدام نکنید

در صورت علاقه به یادگیری به مراکز مربوطه مراجعه نمایید

پیشاپیش کمال تشکر از همکاری شما را دارم 

 استعمال داروها از راههای مختلفی انجام می گیرد . انتخاب راه مصرف ، بستگی کامل به نوع و مقدار و همچنین زمان اثر دارو دارد . در مواردی که میسر باشد همیشه راه خوراکی دارو ترجیح داده می شود . یکی از راههای مختلف ورود دارو به بدن راه تزریق است . دارو را می توان به راههای زیر وارد سیستم گردش خون کرد .

الف - راه داخل جلدی :

در تزریق داخل پوستی ،‌ دارو بین لایه های پوست تزریق می شود و این روش بیشتر در موارد تست های پوستی مثل واکسن ب ث ژ و تست پنی سیلین به کار برده می شود .

ب - راه زیرپوستی

در این روش دارو در فضای چربی زیرپوست بازو و یا سطخ داخلی ران تزریق می گردد مانند انسولین 

ج - راه داخل عضلانی

دارو از این طریق زودتر از راه زیرپوستی جذب می شود . زیرا در عضلات عروق بیشتری وجود دارد . در صورتی که بخواهند اثر دارو فوراً ظاهر شود و ضمناً نتوان آن را از راه وریدی تزریق نمود از راه عضلانی تزریق می شود .

* نکات لازم در هنگام تزریق زیرجلدی و داخل عضلانی

انتخاب سرسوزن از لحاظ طول و اندازه آن مناسب بیمار و دارو تزریقی باشد .

برای تزریق زیرجلدی پوست را در محل تزریق گرفته و سرسوزن را با زاویه ۴۵ درجه زیرجلد داخل کنید .

برای تزریق عضلانی ، پوست محل تزریق را کشیده و تزریق کنید .

اگر بیمار خیلی لاغر است قسمتی از عضله را گرفته بطوریکه یک توده کوچک عضلانی تشکیل شود .

تمام طول سوزن را در نسج داخل نکنید و حدود ۲ میلی متر را بیرون نگه دارید تا در صورت شکستن بتوان آن را از نسج بیرون کشید .

پس از داخل کردن ، پیستون را قدری خارج کشیده تا اگر داخل رگ رفته باشد خون به داخل کشیده شود دراین صورت باید داروی تزریقی را از نو در محل دیگری تزریق نمود .

محل تزریق را ماساژ دهید تا جریان خود افزایش یابد و جذب دارو بهتر صورت گیرد . در مورد داروهایی که باید با تأخیر جذب شود و ( پنی سیلین پروکائین ) ماساژ دادن قدغن است

آموزش جامع تزریقات و رگ گیری

تزریقات و رگ گیری

تزریقات...   Injection

بر حسب مورد استفاده تزریقات ممکن است عضلانی . داخل جلدی (پوستی).زیر جلدی .مفصلی ویا موضعی باشد. در اکثر تزریقات سرنگ 2 تا 5 میلی لیتر(سی سی) کافی است ولی برای مقاصد خاص ممکن است نیاز به سرنگهای اختصاصی وجود داشته باشد(نظیر سرنگ انسولین و توبر کولین ). هر چه نمرهء سر سوزن ها بیشتر میشود طول و قطر سر سوزن کاهش می یابد (شکل 1)

 ۱ :تزریقات عضلانی

معیار اصلی در انتخاب محل مناسب تزریق عضلانی . توده عضلانی محل وریسک کمتر صدمه به بافتهای مهم (خصوصا عروق و اعصاب است ودر کل .سرینها مناسب ترین محل برای تزریقات عضلانی در افراد بیش از ۲تا ۳ سال است(در کودکان کمتر از ۲تا ۳ سال ران محل مناسب تری است )البته برخی از داروها ممکن است فقط در برخی نواحی خاص تزریق شوند (مثلا واکسن هپاتیت در دلتوئید و...)سر سوزن مناسب جهت تزریق داخل سرین سرسوزن نمره ۲۰تا۲۲ با طول ۵/۲ تا۷۵/۳ سا نتیمتر و برای دلتوئید و کودکان نمره ۲۲تا۲۵ باطول ۵/۱ تا ۵/۲ سانتیمتر است .

در تمامی تزریقات عضلانی ابتدا محل تزریق با الکل پاک شده و سپس سوزن تقریبا عمود (در کودکان کمی مایل )بر محل و بایک حرکت سریع مچ وساعد داخل عضله می شود .طولی از سوزن که بایستی وارد عضله شود (بدون احتساب پوست وبافت زیر جلدی )بر حسب ضخامت عضله مربوطه از ۵/۱ (دلتوئید) تا۵/۲ سانتیمتر متفاوت است .پس از ورود سوزن به داخل عضله .سرنگ آسپیره شده و پس از اطمینان از عدم وجود سوزن داخل رگ . دارو آهسته تزریق می شود.

تزریق داخل عضله سرینی بزرگ (Dorsogluteal):

برای تعیین محل تزریق می توان به دو روش عمل کرد (شکل 2-28) :

1- یک خط فرضی از خار خاصره ای خلفی فوقانی به تروکانتر بزگ بکشید عصب سیاتیک در پایین و داخل این خط عبور می کند و محل تزریق .قسمت خارجی یک سوم فوقانی این خط می باشد (حدود 5تا 8 سانتیمتر پایین تر از ستیغ خاصرهای)

2- باسن را به 4 قسمت مساوی تقسیم کنید (از ستیغ ایلیک در بالا تا چین باسن در پایین و خط عرضی که از تروکانتر می گذرد )محل تزریق ربع فوقانی خارجی خواهد بود.

 

نکته:

  • قبل از وارد کردن سوزن از بیمار بخواهید خود را شل نماید و عضله محل با انگشتان دست دیگر گرفته و کمی بر آمده شود.
  • در برخی از موارد موقع تزریق ممکن است سر سوزن از کلاهک(hub) کنده شود . لذا بهتر است کمی از سر سوزن در خارج از پوست باقی بماند .
  • هر چه دارو آهسته تزریق شود درد و ریسک بعضی عوارض کمتر خواهد بود.
  • برای تزریق داروهای روغنی (نظیر برخی از ویتامین ها ) و کریستالی (نظیر پنی سیلین) بهتر است از سر سوزن های بزرگتر استفاده شود .
  • ار آنجائیکه سوراخ سر سوزن یکطرفه است لذا در مواردیکه حجم دارو زیاد است بهتر است در حین تزریق دارو  سر سوزن چرخانده شود.
  • گنجایش سریع عضله دلتوئید حداکثر 2ml  و سرین حدود 5ml است و تزریق بیش از این میزان با درد و ناراحتی نسبتا شدید (و گاهی آبسه استریل) همراه خواهد بود و در چنین مواردی (نظیر تزریق متوکاربامول)دارو بایستی بطور منقسم در دو طرف تزریق شود.
  • برخی از بیماران در موقع تزریق دجار شوک وازوواگال می شوند. لذا در موقع تزریق بایستی بیمار دراز کشیده باشد.

 

2- تزریق داخل عضله سرینی متوسط : (Ventrogluteal)

این ناحیه حاوی عضلات سرینی متوسط (در رو) و کوچک(در زیر) است وبه دلیل دوری آن از عصب سیاتیک و شریان گلوتئال فوقانی سالم ترین محل برای تزریق عضلانی است برای مشخص کردن محل تزرق کف دست  خود را روی تروکانتر بزرگ و انگشت سبابه را روی زائده خاصرهای قدامی فوقانی قرار دهید و انگشت میانی را روی ستیغ خاصره ای تا حد امکان باز کنید . مرکز بین دو انگشت محل مناسب تزریق خواهد بود(شکل 3-28).

 

 

تصویر بزرگ شکل 3-28

 

3- تزریق داخل دلتوئید : از این روش بهتر است در کودکان و افراد لاغر استفاده نشود . منطقع تزریق . ناحیه مثلثی شکل بر روی عضله دلتوئید است که قاعده آن در محاذات کنار تحتانی زائده آکرومیون و راس آن حد تحتانی عضله دلتوئید است (شکل 4-28) . در عمل نقطهای به فاصله سه انگشت پایین تر از زائده آکرومیون در سطح خارجی بازو محل مناسب برای تزریق است.

 

دیدن تصویر بزرگ شکل ۴-۲۸

 

4- تزریق داخل ران: دو محل برای تزریق ران ممکن است مورد استفاده قرار گیرد : 1- vastus lateralisیک سوم میانی عضله که در ناحیه ای به پهنای یک کف دست در سطح قدامی خارجی ران قرار دارد (شکل 5-28) و در اکثر افراد. خصوصا کودکان محل مناسبی است 2- rectus femorisقسمت میانی عضله که در قدام ران قرار دارد (شکل 6-28).به دلیل درد طولانی مدت بندرت از این محل برای تزریق استفاده می شود. دیدن تصویر بزرگ شکل 5-28 ۵- تزریق پلکانی :(Z- track technique) از این روش در مواردی که دارو برای پوست و بافت زیر جلدی محرک وزیانبار است(نظیر آهن تزریقی) استفاده می شود و اساس کار آن این است که دارو با این بافتها در تماس قرار نگیرد . روش کار به این تر تیب است که پس از کشیدن دارو به داخل سرنگ . سر سوزن تعویض شده و 0.1 تا 0.2 میلی لیتر هوا نیز به داخل سرنگ کشیده می شود . سپس پوست محل تزریق تا حد امکان به یک طرف کشیده شده (2 تا 3 سانتیمتر ) و تزریق انجام می شود . در پایان تزریق سوزن 5 تا 10 ثانیه در محل باقی مانده و بعد در آورده می شود و پوست رها می شود و محل ماساژ داده نمی شود.(شکل 7-28)

تزریق زیر جلدی (S.C)

بافت زیر جلدی (Subcutaneous)  یک بافت همبند شل غنی از بافت چربی با خونرسانی کم بوده وبه همین دلیل معمولا سرعت جذب دارو در آن طولانی تر از عضله است (20 تا 30 دقیقه در مقابل 5 تا 10 دقیقه در تزریقات عضلانی) البته برخی از داروها سرعت جذبشان از بافت زیر جلدی برابر با عضله است  (نظیر هپارین ) . برای تزریقات S.C معمولا از سرنگهای  2 میلی لیتر یا کمتر و سر سوزن نمره 24 تا 26 و با طول 1.5 سانتیمتر استفاده می شود . تزریقات  S.C را می توان در هر نقطه ای انجام داد (نظیر بی حسی های موضعی ) ولی محلهای رایج قسمت فوقانی خارجی بازو ,جلوی ران , روی شکم و روی کتف ها می باشد . همانند تزریقات عضلانی بایستی در S.C   نیز قبل از تزریق آسپیراسیون انجام شود (بجز در مورد هپارین) . روش کار بدین ترتیب است که چینی از پوست محل با انگشتان یک دست گرفته و بلند شده و سپس سوزن با زاویه 45 تا 90 در جه زیر جلد وارد و پس از آسپراسیون تزریق می شود (شکل 8-28) حداکثر گنجایش با فت زیر جلدی در یک نقطه (بدون بروز درد شدید )حدود 2 میلی لیتر است و نبایستی بیش از 5 میلی لیتر تزریق شود .

 

تزریق داخل جلدی

از تزریقات داخل جلدی (Intradermal)  برای تست های آلرژیک , برخی از واکسیناسیونها و نیز بررسی پاسخ سیستم ایمنی (anergy screen)   استفاده می شود و معمولا سرنگهای یک میلی لیتر مدرج (نظیر سرنگ توبرکولین) با سر سوزنهای نمره 25 تا 27 بکار برده می شود و اکثرا در سطح فلکسور ساعد (حدود 10 سانتیمتر پایینتر از شیار آرنج ) انجام می شود . روش کار بدین ترتیب است که پوست محل با الکل پاک شده و سپس سوزن با زاویه 15 درجه و به میزان 2 تا 3 میلیمتر داخل درم شده (شکل 9-28) و آنگاه دارو (معمولا 0.1 میلی لیتر)  به آرامی تزریق می شود که به صورت یک عدس برآمده می شود . در پایان بدون ماساژ سوزن خارج می شود و یک دایره به قطر یک سانتیمتر دور آن کشیده و ساعت و تاریخ تست نوشته می شود .

نکته در تمامی تزریقاتی که سوزن به طور مایل وارد پوست می شود بایستی سوراخ سر سوزن به طرف بالا باشد .

رگ گیری

نمونه گیری و رگ گیری  وریدهای محیطی

یکی از ساده ترین روشها برای ورود و تزریق داروها و مایعات به داخل جریان خون سیستمیک رگ گیری یا کانولاسیون وریدهای محیطی است. (Peripheral intravenous cannulation)  که بر حسب مورد ممکن است از سر سوزنهای ساده , بال پروانه ای (Butterfly or scalp vein needle )  , آنژیو کت و غیره استفاده شود (شکل 10-28) که به همگی آنها کانول (Cannula)  گفته می شود .

به طور کلی از سر سوزنهای ساده به منظور نمونه گیری خون یا تزریقات  لحظه ای و موقت و از آنژیوکت برای مصارف طولانی مدت استفاده می شود . اسکالپ وین برای تمامی سنین و خصوصا کودکان مناسب بوده و برای مصارف کوتاه مدت بکار می رود .

مناسب ترین محل برای رگ گیری اندام فوقانی است (دست و ساعد) . از پا به دلیل ریسک بالای ترومبوفلبیت  و دست و پاگیر بودن بندرت استفاده می شود (شکل 11-28). رگ گیری بهتر است بر روی دست غیر غالب ودر دیستال انجام شود (تا در صورت عدم موفقیت قسمتهای پروگزیمال قابل استفاده باشد )و روی مفاصل نباشد.

تجهیزات مورد نیاز

1-     پنبه های آغشته به الکل و بتادین ,  گاز استریل و دستکش یکبار مصرف

2-     کانول وریدی (برحسب مورد ,  سرسوزن ساده یا اسکالپ وین ,  آنژیوکت و ...)

3-     سرنگ 3 میلی لیتر ودر سورت نیاز به آنستزی , لیدو کائین 1%

4-     تورنیکه , نوار چسب 1.5 تا 2.5 سانتیمتری و در صورت لزوم تخته بازو (بیشتر برای اطفال)

 

 

مقدمات کار

1-     ست سرم را به سرم وصل نموده وبا جاری ساختن محلول , ست سرم را هواگیری و آماده نمایید.

2-     تورنیکه را به بازو بسته ومحل مناسب برای رگ گیری را مشخص کنید .اگر رگ مشخص نباشد , از بیمار بخواهید انگشتان خود را چند بار باز و بسته نماید و یا اینکه با نرمه انگشتان یکی دو بار ضربه بروی  محل رگ گیری  مورد نظر بزنید ( موجب وازو اسپاسم و برجسته شدن رگ می شود ).

3-     پوست محل را با بتادین و سپس الکل تمیز و سپس ضد عفونی نمایید.

توجه الکل به تنهایی یک محلول ضد عفونی کامل نبوده ودر بیماران پر خطر حتما بایستی محل با بتادین ضد عفونی شود و بدلیل ریسک آلودگی بهتر است در تمامی اعمال با خطر آلودگی دستکش به دست کنید.

نکته - در بسیاری از بیماران (خصوصا افراد چاق و کودکان ) رگ ها قابل رؤیت نبوده و بایستی از طریق لمس کرده( با نرمه نوک انگشتان سبابه و میانه ) شناسایی و مشخص شوند.

 

الف)  روش بکار بردن اسکالپ وین

1-     اندازۀ مناسب سوزن را انتخاب کنید (در اکثر موارد نمره 19 تا 23)

2-     انگشت شصت دست (یا سبابه و میانه) غیر غالب رابر روی دیستال محل مورد نظر بگذارید و با کشیدن پوست به طرف دیستال , پوست و رگ محل ورود سوزن را ثابت نگه دارید (شکل 12-28).

3-     دو بال اسکالپ وین را دو لا کرده و بین انگشتان شصت و سبابه نگه دارید (شکل 12-28) و روکش سرسوزن را در آورید.

4-     در حالیکه سوراخ سوزن به طرف بالا است از فاصله نیم سانتیمتری محل ورود به داخل رگ با زاویه 20تا 30 در جه از سطح پوست , سوزن را از کنار (مماس بر) رگ وارد پوست نمایید (شکل 13-28)  و با کاهش زاویه و پس از طی مسافت 0.5 تا 1 سانتیمتر در محاذات رگ (شکل 12-28) سر سوزن را منحرف کرده و به داخل رگ وارد کنید (شکل 12-28). پس از ورود به داخل رگ (راه یافتن خون به داخل کانول ) سوزن را به موازات رگ گرفته (تقریبا مماس بر پوست ) و ان را تا یکی دو میلیمتر انتهایش به داخل رگ هدایت نمایید(شکل 14-28 B) . در صورت مهارت کافی می توان سوزن را به طور مستقیم وارد رگ نمود ولی معمولا رگ جابجا شده و موفقیت آمیز نیست(شکل 13-28).

5-     پس از ورود سر سوزن به داخل رگ  ,تورنیکه را باز کنید و پس از استعمال یک پماد آنتی بیوتیک بر روی محل ورود سرسوزن ,  با نوار چسب سرسوزن رادر محل خود ثابت نگه دارید(شکل 15-28) 

نکته تکنیک رگ گیری با سرسوزن مستقیم (و نمونه گیری خون ) همانند اسکالپ وین است و در پایان می توان طبق شکل  16-28 آن را ثابت نمود. 

ب) روش کاربرد آنژیوکت

1- بر حسب اندازه رگ محل و مورد مصرف , اندازه مناسب آنژیوکت را انتخاب کنید (معمولا نمره 16 تا 20)(برای تزریق خون آنژیو کت ریزتر از نمره 18 مناسب نیست).

2- در موارد آنژیوکت های بزرگ (کمتر از نمره 15-14) ابتدا پوست محل را بی حس نمایید.

3- تنۀ آنژیوکت را بین  شست و انگشتان دوم , سوم و چهارم نگه دارید (به طوریکه سوراخ سر سوزن به طرف بالا باشد ).

4- با شست دست دیگر دیستال ناحیه را به طرف دیستال بکشید تا ورید ثابت و بی حرکت نگه داشته شود.

5- همانند روش اسکالپ وین , آنژیوکت را با زاویه 20تا30 درجه وارد پوست (و با کاهش زاویه )وارد رگ نمایید(شکل 17-28).

 

6- پس از ورود آنژیو کت به میزان 0.5 سانتیمتر داخل رگ و مشاهده خروج خون , تورنیکه را باز کنید  و سپس در حالیکه سوزن را ثابت نگه داشته اید کانول را به داخل رگ هدایت نمایید (شکل 18-28).

 

7- با یک انگشت پروگزیمال رگ را فشار دهید و پس از در آوردن سوزن ست سرم یا درپوش آنژیوکت را به آن وصل کنید.

8- پماد آنتی بیوتیک موضعی بر روی سوراخ ورود کانول مالیده و با نوار چسب آنژیوکت را به پوست ثابت کنید.

توجه - پس از خروج قسمتی از کانول هیچگاه سوزن را به داخل کانول نرانید . زیرا ممکن است باعث کنده شدن قسمت دیستال کانول و در نتیجه آمبولی شود .

نکته-

·        در صورتیکه کانول داخل رگ نباشد با شروع تزریق محلول  ,بیمار احساس درد کرده و محل برآمده می شود .

·         در افراد مسن رگ ها اسکلروتیک و سخت هستند و به سرعت پاره و به اصطلاح بومبه می شوند . برای جلوگیری از این مساله از سوزنهای کمی کوچکتر استفاده کنید و تورنیکه را برای مدت  طولانی نبندید.

·        کانولهای وریدی نبایستی بیش از 2 تا3 روز در یک محل باقی بمانند.

ج) Scalp vein cannulation

یکی از روشهای بسیار خوب برای رگ گیری در کودکان کم سن وسال که امکان دستیابی به رگهای محیطی اندام وجود ندارد(اکثرا کودکان کوچکتر از یکسال ) رگ گیری وریدهای سر (فرونتال,سوپرااوربیتال,فاسیال خلفی , تمپورال سطحی و خلف گوش ) بسیار آسان است که از آن میان ورید تمپورال سطحی از همه مناسبتر است .

وسائل مورد نیاز: همانند تکنیکهای دیگر رگ گیری محیطی , با این تفاوت که از اسکالپ وین نمره 23 تا 27 (معمولا 22تا24) استفاده می شود.

 

روش عمل (شکل 19-28) :

1)      موهای محل و اطراف آنرا به اندازه کافی بتراشید.

2)      با استفاده از الکل و بتادین موضع را تمیز و ضد عفونی نمایید.

3)      به کمک همکار سر کودک را کمی پایین تر از سطح قلب قرلر داده و سر وی را بی حرکت نگه دارید.

4)      تورنیکه را دور سر ببندید.

5)      همانند تکنیک رگ گیری با اسکالپ وین سر سوزن را وارد پوست و سپس رگ نمایید و تورنیکه را باز کنید(شکل های 12-28 ,13-28 , 14-28)

6)      چند میلی لیتر محلول تزریقی (نرمال سالین) به داخل کانول تزریق کنید و پس از اطمینان از وجود کانول دراخل رگ آن را با نوار چسب به پوست متصل و ثابت نمایید(شکل 19-28).

7)      برای جلوگیری ار در آمدن اتفاقی کانول , کودک را در حد مورد نیاز محدود (restrain) کنید.

ج)نمونه گیری خون از ورید جوگولار خارجی

(اصول کلی نمونه گیری خون از سایر وریدهای محیطی و چه در بالغین همانند این روش  است).

یکی از روشهای ساده نمونه گیری خون در کودکان کم سن وسال که امکان دسترسی به رگهای محیطی اندان وجود ندارد (خصوصا کودکان دهیدراته یا چاق  ویا کمتر از یکسال ) گرفتن خون از ورید جوگولار خارجی است و محل مناسب برای آن مسیر عبور رگ بر روی عضله استرنوکلوئیدوماستوئید است.

وسایل مورد نیاز :

اسکالپ وین یا سرسوزن نمرۀ 21 تا 23 , سرنگ 2 تا 5 میلی لیتر , پنبه های الکلی و بتادینه, گاز استریل و لوله های مورد  نیاز جمع آوری خون برای آزمایشات مربوطه

روش عمل (شکل 20-28):

1)      کودک را به صورت طاق باز قرار دهید  , بطوری که شانه های وی در لبه تخت قرار گیرد و سر به یک طرف چرخیده و 15 تا20 درجه به پایین خم شود .

2)      دستیار کودک را بی حرکت نگه دارد .

3)      محل مورد نظر را با بتادین ضد عفونی نموده و سپس با پنبه آغشته به الکل پاک و با گاز خشک کنید.

4)      با تحریک (نظیر ضربه زدن به کف پا)کودک را به گریه بیاندازید تا ورید ژوگولار خارجی پر و برجسته شود.

5)      به کمک یک دست سر کودک را بی حرکت نگه داشته و پوست دیستال محل را کمی تحت کشش قرار دهید تا رگ ثابت شود.

6)      سر سوزن یا اسکالپ وین متصل به سرنگ را از کنار و به موازات رگ وارد پوست و پس از  mm 3-2 طی مسافت  وارد رگ نمایید .

7)      حین ورود سر سوزن به داخل رگ سرنگ را تحت پونکسیون قرار دهید تا در صورت ورود سر سوزن به داخل رگ مشخص شود.

8)      پس از وارد شدن سر سوزن به داخل رگ آن را ثابت نگه داشته و به آهستگی مقدار خون مورد نیاز را پونکسیون نمایید ودر پایان سر سوزن را در آورده و با چسباندن پنبه آغشته به بتادین برروی محل پونکسیون ,کودک را به حالت عادی باز گردانید.

(منبع اورژانسهای جراحی و تکنیکهای عملی CMMD ) 

آموزش کامل تزریقات

آموزش کامل تزریقات

هر روش تزریقی برای نوع بافتی كه دارو در آن تزریق می‌شود روش واحدی است مشخصات هر بافتی میزان جذب دارو را معین می‌كند قبل از تزریق ، پرستار باید حجم داروی تجویزی مشخصات و غلظت دارو و ساختمان آناتومیكی محل تزریق را بشناسند



ناتوانی پرستار در تزریق صحیح دارو ممكن است نتایج منفی به بار آورد. اشتباه در انتخاب محل مناسب تزریق از نظر منطقه آناتومیكی بدن ممكن است منجر به صدمه رسیدن به عصب  و استخوان شود بسیاری از مدد جویان خصوصا كودكان از تزریق وحشت دارند اگر پرستار فراموش كند قبل از تزریق دارو به داخل بافت سرنگ را آسپیره كند ممكن است دارو وارد شریان یا ورید شود. تزریق حجم زیادی از دارو در یك محل ممكن است منجر به بروز درد زیاد یا صدمه بافتی گردد.




تزریقات: Administration  of   injection

یك روش رساندن دارو به بدن تزریقات است كه حتما باید از تكنیكهای آسپتیك استفاده شود.
پرستار تزریقات را به 4طریق انجام می‌دهد:
1ـ زیر جلدی    SC                     subcutaneous
2ـ داخل عضلهIM                       intramuscular      
3ـ داخل جلدیID                         intradermal     
4ـ وریدی      IV                           intravenous
5ـ تزریق بصورت پانسیون مانند پانسیون مایع نخاعی          SCF
برای اطمینان از اینكه دارو در محل مورد نظر تزریق شود هر كدام از روش‌های فوق احتیاج به مهارتهای بخصوصی دارد. اثرات دارو در تزریقات بستگی به میزان جذب دارو به سرعت توسعه می‌یابد و پرستار می‌تواند بدقت عكس العمل مریض را بعد از تزریق مشاهده كند.


 
 وسایل تزریقـات :
سرنگ‌ها و سوزن‌های متنوعی وجود دارند، هر كدام برای تزریق حجم معینی از دارو به یك بافت مخصوص طرح ریزی شده‌اند. پرستار باید تشخیص دهد كه كدام سرنگ و سوزن بهتر مؤثر است.

سرنگ‌ها syrings
سرنگ‌ها دارای یك قسمت استوانه‌ای و یك انتهای كوچك می‌باشد كه سوزن به آن وصل می‌شود داخل این قسمت استوانه‌‌ای plunger یا پیستون حركت می‌كند. در بیشتر بیمارستانها از سرنگ‌های Disposuble «پلاستیكی یكبار مصرف»استفاده می‌شود. سرنگ‌های پلاستیكی یكبار مصرف ارزان بوده و پیستون آنها بخوبی قابل كنترل است. سرنگ‌های شیشه‌ای گرانتر هستند و قبل از مصرف باید استریل شوند.

 

پرستار محلول را بوسیله آسپیره كردن داخل سرنگ می‌كند . به این صورت كه پیستون را بطرف بیرون كشید در حالی كه سوزن متصل به آن داخل محلول مورد نظر است. در موقع كشیدن محلول مورد نظر پرستار باید سرنگ را طوری دردست بگیرد كه قسمت خارجی سرنگ و دسته پیستون در دست او باشد  .برای رعایت استریلیته پرستار باید از هرگونه برخورد احتمالی نوك سرنگ به سوزن یا قسمت داخلی سرنگ و تنه پیستون با هر نوع جسم غیر استریل
جلوگیری كند.
سرنگ ‌ها در اندازه‌های مختلف كه ظرفیت‌های 1سی سی تا5 سی سی رادارند. استفاده از سرنگ های بزرگتر از 5سی سی غیر متداول تر است. سرنگ‌های 2تا3 میلی لیتری برای تزریق عضلانی وزیر جلدی مورد نیاز است. سرنگ‌های بزرگتر موجب ناراحتی بیمار میگردد.
میكرودرپ برای تزریق مثلا پنی سیلین كریستال بكار برده می‌شود و بجای
 آن در سرنگها20cc  تا50ccاستفاده می‌شود.
سرنگ‌های هیپودرمیك 5/2تا3 میلی لیتری معمولا بصورت بسته بندی با سوزن متصل به آن موجود هستند گاهی اوقات ممكن است پرستار بر حسب احتیاج شماره سوزن را عوض كند. سرنگ‌های هیپودرمیك دو نوع مقیاس اندازه گیری در طول سرنگ دارند. یكیاز این مقیاس‌ها بر حسب «minims» و دیگری بر حسب میلی لیتر است. هر میلی لیتر نیزبه ده قسمت تقسیم می‌شود.

سرنگ‌های انسولین یك میلی لیتر را در خود جای می‌دهند و به واحدهایی درجه بندی می‌شوند بیشتر سرنگ‌های انسولین صد واحدی «100ـU» هستند كه برای استفاده از صد واحد انسولین هستند. هر میلی لیتر از محلول محتوی 100واحد انسولین است.

همین طور سرنگ‌های 40 واحدی «40ـ U» و «80ـU» برای انسولین ها با این غلظت‌ها وجود دارد.
 




«قسمت های مختلف سرنگ و سوزن»
سرنگ‌های توبركولین یك استوانه باریك دارند كه سوزن كوچكی به آن وصل است . این سرنگ ها به   و   میلی لیتر درجه بندی میشوند و ظرفیت آنها 1سی سی است، پرستار این سرنگ ها را برای استفاده از مقادیر كم از داروهای غلیظ بكار میرود: مثل برای انجام تست های داخل جلدی  استفاده می‌شود سرنگ توبركولین همچنین برای آماده كردن مقادیر كمی از محلول موردنظر برای كودكان و نوجوانان بكار میرود. از سرنگ‌های بزرگ برای تزریق داروهای داخل وریدی، یا اضافه كردن مواد دارویی به محلولهای تزریقی و همچنین برای شستشوی زخم ها یا درناژ لوله‌ها استفاده می كنند.

سوزن‌ها : NEEDLES   
سوزن ها در بسته بندی جدا وجود ندارند كه بتوان سوزن مورد نظر را انتخاب كرد. بعضی سوزن‌ها همراه با سرنگ استاندارد بصورت بسته بندی شده وجود ندارد . مثل سرنگ‌‌های انسولین و تویركولین. جنس بیشتر سوزن‌ها STainless است .اگرچه بعضی از كاتترهای وریدی پلاستیكی هستند. سوزن ها یكبار مصرف هستند به جز آنهایی كه ازsteel فولاد جراحی ساخته می‌شوند كه به سرنگ‌های شیشه‌ای متصل می‌شوند.
هر سوزن سه قسمت دارد:
1ـHUb یا قسمتی كه به سرنگ متصل است.
2ـ shaft یا تنه سوزن كه به قسمت Hub متصل می‌شود
3ـ BeVel نوك تیز سوزن .
پرستار ممكن است برای متصل كردن سوزن به سرنگ ، Hubرا دردست بگیرد تا مطمئن شود به سرنگ وصل شده است . با وجود این قسمت تنه و نوك سوزن در همه حال استریل باقی می‌ماند.
هر سوزن سه ویژگی دارد:
1ـ نوك تیز سوزن       2ـ طول تنه سوزن          3ـ شماره سوزن یا قطر
سوزن هائی كه BeVel آنها كوتاه است برای تزریقات وریدی مناسب هستند چون كه این سوزن‌ها در مجاورت دیواره‌داخلی ورید با آسانی بسته نمی‌شوند. سوزن هایی BeVel,s بلندتری دارند تیز تر هستند كه در تزریقات زیر جلدی و عضلانی برای مریض ناراحتی كمتری ایجاد می‌كنند.






طول سوزن ها از  اینچ تا 5 اینچ متغیر است اگر چه بیشتر سوزن هائی كه توسط پرستار كاربرد دارد. وزن هایی با طول 5/1اینچ است. پرستار بر حسب اندازه و وزن مریض و نوع بافتی كه مایع باید در آن تزریق شود نوع سوزن را انتخاب می‌كند. در بچه‌ها و افراد لاغر سوزن‌های كوتاه تر به كار برده می‌شود.
 پرستار از سوزن‌های بلند معمولا «1تا5/1اینچ » برای تزریقات عضلانی و از سوزن های كوتاه معمولاً   تا    اینچ برای تزریقات زیر جلدی استفاده می‌كند.
انتخاب نوع سوزن بر حسب قطر با شماره سوزن ، بسته به غلظت مایعی دارد كه قرار است تزریق شود یك سوزن با شماره 18ـ16برای تزریق خون و فرآورده‌های آن مناسب است. سوزن درشت. در تزریق خون و فرآورده‌های آن به خاطر این است كه صدمه كمتری به گلبولهای قرمزی می‌رسد. برای تزریقات عضلانی از سوزن های شماره 23ـ20استفاده می‌شود كه باز بستگی به غلظت ماده تزریقی دارد. تزریقات زیر جلدی احتیاج به سوزن هایی با قطر كمتری دارند (مثلا سوزن شماره25 )، و برای تزریق داخل جلدی سوزن ریزتری مثل سوزن شماره 16 احتیاج است.

 



آماده كردن داروهای تزریقـی
1ـ آمپول‌ها یا پوكه‌ها: آمپول‌ها شامل دوزهای انفرادی دارویی به شكل مایع هستند و به اندازه‌های مختلف موجود هستند. حجم آنها از 1سی سی تا10 سی سی و یا بیشتر را شامل می‌شوند یك آمپول معمولا از یك شیشه شفاف كه به یك قسمت تنگ بنام گردن محدود شده و برای كشیدن مایع آمپول این قسمت باید جدا شود. خط رنگی كه اطراف گردن آمپول است محلی است كه بدون استفاده از تیغ اره و به آسانی شكسته می‌شود. در صورتی كه آمپول خط رنگی نداشته باشد پرستار باید از تیغ اره استفاده كند، در هنگام كشیدن مایع آمپول پرستار باید دقت لازم را رعایت تكنیك آسپتیك بكند و دقت نماید كه نوك سوزن با سطح خارجی آمپول تماس پیدا نكند. كشیدن مایع بداخل سرنگ به آسانی صورت می‌گیرد.


2ـ ویال‌ها:  ویال‌ها ظرف های شیشه‌ای یك دوزی یا چند دوزی هستند. یك درپوش لاستیكی در قسمت بالا دارند . این قسمت پلاستیكی قبل از مصرف بر میله یك روپوش فلزی پوشیده شده است ویال‌ها ممكنست شكل جامد یا مایع دارو را داشته باشند. داروهایی كه در صورت محلول ماندن خواص خود را از دست می‌دهند بصورت پودر ویال قرار می‌گیرند. اتیكتهای ویال‌ها نوع حلال و مقدار آنرا مشخص می‌كنند.




نرمال سالین و آب مقطر استریل حلالهایی  هستند كه بطور معمول در حل كردن ویال‌ها استفاده می‌شوند. بر خلاف آمپول‌ها كه به آسانی در سرنگ كشیده می‌شوند ویال ها دارای سیستم بوده كه برای بهتر كشیدن مایع درون آن باید اول مقداری  هوا بداخل آن با سرنگ وارد نمود. عدم وارد نمودن هوا به داخل ویال بعلت خلاء موجود بیرون كشیدن دارو را شكل می‌كند


برای آماده كردن داروهایی كه بصورت پودرهستند پرستار حلال مورد نظر و مقدار آن را بر حسب برچسب ویال تهیه كرده و بداخل آن تزریق می‌كنند. بعضی از پودرها به آسانی در حلال ، حل می‌شوند ولی گاهی لازمست كه برای بهتر حل شدن آن، سوزن را بیرون كشیده و آنرا كاملا مخلوط كرد.
عموما تكان دادن و چرخش ویال در حل كردن دارو مؤثر است. بعد از تهیه ویال‌های چند دوزی maltidose پرستار برچسبی تهیه كرده كه زمان تهیه و غلظت آن را در هر میلی لیتر روی آن مشخص می‌كنند .ویال ‌های چند دوزی معمولا احتیاج به نگهداری در یخچال دارند.
 
 

انجام تزریقـات Administering   injections
هر راه تزریقی ، بسته به نوع بافتی كه تزریق در آن صورت می‌گیرد بطور خاصی انجام می‌شود ویژگیهای بافتها میزان جذب داروها و شروع اثر آنها را تحت تأثیر قرار می‌دهد و قبل
 از تزریق یك دارو ، پرستار باید حجم دارو، خواص دارو (برای مثال مواد محرك ، غلظت) و موقعیت آناتومیكی محل تزریق را بداند (مثلا وضعیت عروق و اعصاب بزرگ). عدم توانایی یك پرستار در انجام تزریقات به نحو احسن، می‌تواند نتایج معكوس داشته باشد. انتخاب نامناسب محل تزریق ممكنست باعث صدمه یا استخوانی در آن ناحیه شود اگر پرستار قبل از تزریق مایع داخل عضله را آسپیره نكند امكان دارد كه سوزن بطور تصادفی در شریان یاورید قرار گیرد و ایجاد اشكال نماید. تزریق حجم زیادی از یك محلول باعث درد شدید ناحیه شده و ممكن است






 به ضایعه بافتنی موضعی ختم شود. بسیاری از بیماران بخصوص بچه‌ها از تزریقات می‌ترسند . بعضی از بیماران مزمن ممكنست روزانه‌چند تزریق داشته باشند .
پرستار به چند طریق می‌تواند ناراحتی بیمار را كاهش دهد.
1ـ انتخاب یك سوزن نوك تیز با طول و قطر مناسب.
2ـ انتخاب محل مناسب تزریق و استفاده از مناطق آناتومیك مناسب.
3ـ قبل از تزریق محل تزریق را یخ بگذارید تا ایجاد بی حسی موضعی كند و از شدت درد بكاهد.
4ـ سوزن را به نرمی و سریع داخل بافت كنید.
5ـ سرنگ را در حینی كه سوزن در بافت است نگهدارید.
6ـ برای كم كردن سفتی ، عضلات مریض را در وضعیت مناسب قرار دهید.
7ـ توجه مریض را با صحبت كردن با او یا معطوف كردن فكرش به چیزهای خوش آیند از تزریق برگردانید.
8ـ محل تزریق را بعد از تزریق برای چند ثانیه ماساژ دهید مگر ماساژ دادن ممنوع باشد


 
نکاتی در مورد نحوۀ آماده کردن داروها و سرمها
 
1- شستشوی دستها قبل از آماده کردن و دادن هر نوع داروی تزریقی و خوراکی انجام شود.
2- از نگهداری هرگونه داروی تزریقی در داخل سرنگ حتی در زمان کوتاه و در یخچال اکیداً خودداری گردد.



3- هر نوع داروی تزریقی مورد استفاده جهت بیمار باید صرفاً در بالین بیمار در زمان تزریق آماده گردد و از حل نمودن دارو در اتاق کار باید جداً اجتناب شود.
4- هر نوع داروی تزریقی باید فقط بوسیلۀ سرنگ مجزا کشیده شده یا حل گردد و در موقع کشیدن دارو به داخل سرنگ دقت شود که دست با بدنۀ پیستون تماس پیدا نکند.
5-  استفاده از سرنگ مشترک جهت آماده کردن یا حل کردن چند نوع داروی مختلف یا مشابه اکیداً ممنوع   می باشد.
6- جهت جلوگیری از آلودگی میکروبی، در مورد ویالهای تزریقی به شکل وریدی باید با یک سرنگ دارو حل شده و با سرنگی دیگر دارو به بیمار تزریق گردد.


7- به نحوه و شرایط نگهداری دارو پس از حل شدن طبق دستور کارخانۀ سازنده بدقت توجه و عمل شود.
8- داروهایی که پس از حل شدن براساس دستور کارخانۀ سازنده مجاز به نگهداری می باشند حتماً روی آنها تاریخ و ساعت درج شود.
9- شرایط نگهداری داروها از قبیل حفظ دمای مناسب ، محافظت از نور و ... بطور دقیق رعایت شود.






10- چنانچه تجویز برخی از داروها نیاز به ملاحظات خاص نظیر محافظت مسیر تزریق از نور ، کنترل علائم حیاتی و ... دارد حتماً اقدامات لازم انجام گردد.
11- درب لاستیکی ویالهای تزریقی و محل وارد کردن ست سرم در سرمها به هیچ وجه استریل نمی باشد و باید با محلول ضدعفونی کنندۀ مناسب قبل از استفاده کردن ضد عفونی شود.
12- از سوراخ کردن و زدن سوزن به محفظۀ پلاستیکی سرمهای تزریقی جهت افزایش سرعت تزریق و جلوگیری از جمع شدگی محفظۀ پلاستیکی که موجب ورود هوای غیر استریل محیط به محلول استریل داخل محفظه       می شود اکیداً اجتناب و از ستهای سرم که مجهز به فیلتر می باشند جهت برطرف شدن این مشکل استفاده گردد.
13- در مورد داروهای خوراکی به ویژه قرصها و کپسولها از تماس مستقیم دست با دارو اجتناب شده و دارو با بسته بندی ایجاد شده توسط شرکت سازنده در اختیار بیمار قرار داده شود.
14- از نگهداری مابقی قرصهای شکسته شده جهت استفاده مجدد به لحاظ پیشگیری از هرگونه اشتباه و نیز آلوده شدن دارو خودداری شود.
15- از استفادۀ هر نوع داروی خوراکی یا تزریقی که تغییر رنگ پیدا کرده حتی در صورت کمبود جداً خودداری گردد.








16- در پروندۀ بیمار در صفحۀ گزارش پرستاری پس از تیک زدن دارو، نام فرد دهندۀ دارو حتماً نوشته شود.